Witajcie.

[J.R.G.]

Witam.
Chciałabym się podzielić swoimi problemami, aby móc poszukać pomocy jak sobie z nimi poradzić.
Mam również nadzieję, że poznam wiele interesujących osób.
Pozdrawiam.

[Mandatory]

Ahoj
Dziel się z nami swymi problemami, my ci pomożemy, ile możemy .

[cysiek]

siema

[kropka]

witaj

[white.rose]

Witaj pozdrawiam Cię ciepło

[Meg]

Witaj wśród nas.

[J.R.G.]

Nie wiem od czego zacząć. Nienawidzę ludzi. Samo przebywanie wśród nich napawa mnie obrzydzeniem, a czasem nawet w większych tłumach zaczynam panikować. Nawiedza mnie ogólny brak motywacji do czegokolwiek. Nie potrafię się zmusić do wielu rzeczy, chociaż wiem, że muszę. Było parę aktów samookaleczania o których nikt się nie dowiedział. Czasami nie chcę wracać do domu. Mam za sobą parę sesji z psychiatrą, a niedługo czeka mnie następna. Dostawałam leki, ale one mi nie pomagały, a ja nie chcę się nimi ciągle faszerować. Nie wiem gdzie szukać pomocy.

[Mandatory]

Nie wiem gdzie szukać pomocy.

Cały sęk polega na tym, żeby znaleźć tę odpowiednią osobę... albo pomóc sobie samemu, co jest dość trudne.

[Meg]

Nienawidzę ludzi. Samo przebywanie wśród nich napawa mnie obrzydzeniem, a czasem nawet w większych tłumach zaczynam panikować.

Wydaje mi się, że to uczucie rodzi się w Tobie ponieważ jesteś przepełniona negatywnymi emocjami. To nie bierze się od, tak. To zależy w jakiej atmosferze się wychowałaś, dorastasz... Jakie rodzą się w Tobie przekonania. Dużą rolę spełnia to, w jakie otacza Ciebie środowisko. Ono wywiera na Ciebie duży wpływ.

Czasami nie chcę wracać do domu.

Czyli problem tkwi w domu.. Możesz napisać na ten temat trochę więcej?
Co do leków.. lepiej na następnym spotkaniu powiedz, że Ci nie pomagają i dostaniesz może jakieś inne. Czasami niestety tak jest, że nie pomagają i wtedy trzeba szukać takich, które nam pomogą.
Chyba że.. nie potrzebne są Tobie żadne leki tylko psychoterapia. Zwykła rozmowa.

[J.R.G.]

Co do pierwszego: przez całą podstawówkę, oraz gimnazjum byłam wyśmiewana, dręczona, traktowana jak nikt. Gimnazjum było dla mnie koszmarem.
Co do drugiego..cóż..odkąd pamiętam były dobre i złe chwilę. Tylko tych dobrych nie umiem sobie przypomnieć. W mojej pamięci tkwią same złe. Rodzice się kłócili, czasami był też alkohol, była też przemoc. Czasami oskarżałam siebie o to wszystko. Doszło do tego, że ja właściwie nie czuję, żadnych pozytywnych uczuć względem mojego ojca. Nie potrafię. Czasami nie chcę wracać do domu, bo już nie czuję się tam dobrze.