Blog percepcji

Najnowsze.

Żywot

Mój żywot doczesny
Opiewający na kwotę lat
Wystawiony rachunek
Nie znam dnia ani godziny
One wiedzą
Nieprzeniknione abisy świadomości
Zdają się deklamować poemat
O znikomych chwilach miłości
Wielkie prozy życia i małe nowelki
Dramatyzm człowieka
W szpargałach pamięci zaklęte znaki
Artefakty twórczości
Tam również błędy młodości
Pierwszy dotyk kobiecości
Krystaliczny powiew spleenu
I wszystkie doświadczone pory roku
Wszystko to zamieni się w przestwór błękitu
Subtelny dryf kontynentów nas
Po bezkresnym oceanie

Znak

Dotknij mnie
Wyzwól mnie z okowów opętańczej samotności
To tylko ja
Zbliż się do mnie
Za chwile zapomnimy o kryzysie i zimie
Zanurzymy się w zmysłowości
Odpłyniemy na łodzi miłości w siną dal
Będziemy dryfowali
Alić anima i animus staną się jednością
Niepojętą potęgą
Frenetyczne wichry zstąpią z niebios
By dąć w nasz płócienny żagielek
W majestacie chuci będziemy
Bliżsi finałowego splendoru
Na czerwonej murawie orgazmu
Rozpalonej od płomiennej namiętności
Powstaną w naszej miłosnej sztuce krakelury
Odcisnąwszy na niej swe piętno
Pozostawimy dla potomnych znak