nie wiem od czego zacząć

Witam Cię serdecznie.
Ja mam dokładnie tak samo.
Mam 27 lat i od tygodnia żyję z informacją, że moja mama i tata molestowali mnie seksualnie. Jest to dla mnie tak ciężkie, że nie jadę na święta do nich, bo nie potrafię popatrzeć im w oczy i udawać, że wszystko jest ok, jak nie jest ok. Rozchorowałam się z tego wszystkiego.

Nie wierzę w miłość delikatną, a jak wchodzę w relację z chłopakami, to kończę w łóżku, bo wydaje mi się, że tylko w taki sposób okazuję się miłość.
Nie mogę zasnąć, cały czas powracają obrazy jak rodzice mnie dotykali. Jak mama z którą spałam jakiś czas i u której szukałam poczucia bezpieczeństwa dotykała moich narządów płciowych i żeby uciec szłam do taty, który z kolei pijany walił się na mnie i sapał na moich plechach....a jak czułam się źle z tym to uciekałam do babci, która z kolei dała mi czyste przytulenie, niestety już umarła:(
JEDYNYMI FAKTAMI,KTÓRE TRZYMAJĄ MNIE PRZY ŻYCIU JEST JEZUS CHRYSTUS I FAKT, ŻE ON TEŻ ZOSTAŁ ROZEBRANY PODCZAS DROGI KRZYŻOWEJ I FAKT DRUGI, ŻE TYLKO BÓG JEST OJCEM MOIM I ŻE ZIEMSKI JEST TYLKO POŚREDNIKIEM,A PRAWDZIWYM OJCEM JEST TEN W NIEBIE.
ILONA.

Dla Mandatory. Tak, dostrzegałam, ale uważałam to za "normalne" zachowanie.
Dla admin. Uważam podobnie, choć jest to ciężkie.

Wysłany przez Mandatory

Dziwi mnie, że ktoś do 27 roku życia tkwi w przekonaniu, że to jest czymś normalnym. Kto ci uświadomił, że to jest patologia?

To nie jest tak, że nie pamiętałam tego...owszem nosiłam w sobie ten ból spowodowany krzywdą, ale po prostu wypierałam to bardzo głęboko i udawałam, że to nic strasznego....do momentu kiedy postanowiłam żyć w prawdzie...podczas pewnych rekolekcji to się stało...prosiłam Boga, aby dał mi łaskę stanięcia w prawdzie o sobie i życia prawdziwego a nie takiego fiu bździu...i wtedy dosłownie "wyświetlały" mi się jak w starym kinie te momenty....czułam zupełną bezsilność połączoną ze smutkiem i tęsknotą za prawdziwą miłością....w końcu pozwoliłam sobie poczuć złość, wściekłość, nienawiść i rozpacz....czyli uczucia, które wobec swoich rodziców mocno wypierałam...w myśl niepisanej zasady mojej mamy ->" rodziców się nie wybiera i trzeba ich szanować".

Ufam, że BÓG WYPROWADZI z tego jakieś dobro...bo od razu dostałam słowo o "cierpieniu niewinnych" i o tym, że Jezus chce abym przyjęła moje życie takie jakie było i abym zaakceptowała swoją przeszłość...bo wtedy mogę żyć spokojnie w mojej teraźniejszości. Jeśli ktoś będzie czytał ten wpis, to niech wie, że uzdrowienia szukać należy w Jezusie, bo NAPRAWDĘ tylko w NIM jest autentyczne uzdrowienie w myśl słów "W Jego ranach jest nasze zdrowie" POŚWIADCZAM ZA NIEGO W 100%, bo miałam taką sytuację, że kapłan modlił się za mnie i wiedziałam oraz czułam, że Duch Święty wchodził w te moje rany, namaszczał je i zamykał od wewnątrz...dlatego ufam, że i w tej sytuacji też Bóg będzie działał...wiem co piszę, bo byłam na terapii, ale ona nie dała mi tyle co ta modlitwa o uzdrownienie. Nie oznacza to, że podwarzam autorytet psychologów, bo darzę ich szacunkiem i jestem im bardzo wdzięczna...ale wiem, że na pewne sprawy psycholog nie ma wpływu...bo to się rozgrywa na płaszczyźnie głębszej...czyli w duszy.
WIEM TEŻ NA 100% Z WŁASNEGO DOŚWIADCZENIA, że uzdrownienia też nie należy szukać w drugim człowieku (patrz- w miłości faceta, który zapełni ten głód wsysająco-wchłaniający w sercu spowodowany brakiem prawdziwej miłości)...bo drugi człowiek nie ma antidotum na nasze problemy i choćby nie wiem jak się starał to nie uzdrowi naszego wnętrza...piszę tak, bo szukałam też w facetach pocieszenia...ale wiem już, że nie tędy droga i jest tylko więcej bólu niż radości....i kolejny mój wniosek, jak nie uporządkujesz swojego wnętrza (psychika i dusza) to lepiej nie wchodzić w związki, bo możesz przyspożyć sobie tylko kolejnych zranień.

-> SZCZERZE polecam książki o. Augustyna Pelanowskiego "Siódmy rozdział","Umieranie ożywiające" i "Wolni od niemocy"

No to na tyle ode mnie

Pozdrawiam

Witam,rozumiem te przeżycia bardzo dobrze ,bo sama przezyłam wiele lat temu molestowanie przez brata starszego ode mnie o 8 lat.Teraz mam 33 ,własna udaną rodzinę męża i dzieci.Dopiero kilka lat temu zdobyłam się na odwagę i powiedziałam im o tym,przy tej okazji dowiedziałam się,że to również dotknęło wczesniej moją starszą siostrę,mama to zauważyła i mimo ,że był już nastolatkiem,to dostał za to "lanie",ale problem nie skończył się,bo przeszedł na mnie,a tego juz nikt nie zauważył.Nie mówiłam o tym sama ,bo bałam się i wstydziłam bardzo.Zepchnęłam gdzieś głęboko w pamięć i głuszyłam to i teraz wiem ,że tylko dlatego udało mi się założyć własną rodzinę .Bo teraz,kiedy to odżyło ,wiem że miałabym z tym duży problem .Najbardziej boli mnie fakt,że on kiedy z nim kilka razy ostatnio rozmawiałm zaprzecza temu,aż czuję wtedy jak mi serce rozdziera to,śmie mi w oczy patrząć zaprzeczyć,tylko jeden Bóg i ja jak bardzo kłamie.Dowiedziała sie również o tym przypadkowo jego żona ,ona wierzy jemu a mnie wyśmiewa,jak to możliwe,że tak długo dorastałam do tego,żeby o tym powiedzeć i jak mogłam wogóle po czymś takim wyjś za mąż.Krew mi serce zalew z bólu,że ja jestem niewiarygodna,czuję sie z tym tak traktowana,jakbym to ja była winną ,a nie ofiarą .Rodzice mnie rozumieja ,boli ich to ,żę własny syn robił coś takiego,ale teraz to i tak nic nie zmieni ,a ból we mnie siedzi.Boli mnie to ,że on temu zaprzecza.Nie wiem jak dalej z tym żyć,gdyby nie to ,że mam dzieci i chcę by miały matkę,juz by mnie nie było na tym świecie.Uwierzcie,że takie przeżycia rujnuja życie,a jeśli sprawca bezkarnie dalej sobie spokojnie żyje i przejmuje sie tym ,co przeżywa przez niego ofiara,to jest to okropne uczucie. Być może,to ,że o tym napisałam choć trochę mi pomoże.Cieszę się,że mam przynajmniej wspaniałego męża,który mnie bardzo wspiera,który kiedy się po kilku latach małżeństwa dowiedział,powiedział ,że czuł często ,gdy sie kochaliśmy,ze coś jest u mnie nie tak,ale nie miał odwagi pytać.Proszę osoby,które dotknęł podobne przezycia,nie zwlekały z wyciągnięciem na światło dzienne takiej sprawy,nie można kryć osób,które robią taką krzywd,e.Ja zbyt długo z tym zwlekałam,a teraz jeszcze bardziej cierpię.Pozdrawiam wszystkich.