Mania - błogostan czy szaleństwo? Wasze przygody w manii.

Witaj Lisner

Szczerze mówiąc zdziwił mnie Twój post. Jeszcze nie spotkałam żadnego Chadowca, który by nie śpiewał hymnów pochwalnych na temat manii ... Myślałam, że nawet w chorobie jestem jakimś zmutowanym wyjątkiem. Bo dla mnie mania stała się przekleństwem ... Wszystko zaczęło się od niej ... Przez nią przez ponad 2 tygodnie żyłam na najwyższych obrotach i w jakimś innym ,,lepszym" wymiarze. Nie spałam, nie jadłam, wciąż rozpierała mnie energia przez którą ciągle szukałam sobie jakiegoś zajęcia. Dosłownie błyszczałam wyśmienitym humorem i radością. Byłam w stanie przenosić przysłowiowe góry. W niespełna tydzień awansowałam na kierownicze stanowisko. Po około 2 tygodniach pewnego dnia właśnie w pracy poczułam się fatalnie. Ciemniało mi przed oczami, miałam problemy z oddychaniem i czułam się jakby wielokrotnie przejechał po mnie co najmniej walec drogowy. Chwilę później urwał mi się film. Uciekłam z pracy tak jak stałam a do tego przez dziurę w płocie. Tygodnie wizyt u kolejnych lekarzy, tysiące badań i diagnoza ChAD ... Przez ponad rok próbowałam cierpliwie doczekać się doboru takiej kombinacji leków, przy których nie czułabym się tak fatalnie zarówno fizycznie jak i psychicznie. Poddałam sie, kiedy do towarzystwa ChADU dołączyła fobia społeczna. Po odstawieniu leków długo nie musiałam czekać na kolejną manię. Tym razem poszłam po przysłowiowej całości ... Mania wydobyła ze mnie bezduszną pozbawioną jakichkolwiek zasad panią Hyde Skutki tego, czego dopuściła się pani Hyde znoszę do dzisiaj. Uczę się z tym żyć i wciąż próbuję sobie wybaczyć to, czego się dopuściłam ... Ale z całej tej historii wyciągnęłam jedno ... Pokorę, przez duże P. Już nie krzyczę każdego dnia DLACZEGO to ja i DLACZEGO to mnie spotkało. Zamiast tego szukam sposobów by jakoś żyć i funkcjonować. I szczerze mówiąc coraz lepiej idzie mi poskramianie tej zimnej s...i !
Przepraszam za długośc tego postu, od dawna nie wyrzuciłam z siebie tylu słów. Ba, dawno słowa nie układałay się w jako taki sens.
Reasumując to wszystko odważę się na stwierdzenie, że to co nas nie zabije to wzmocni! Fakt, przeszliśmy sporo i jeszcze pewnie sporo do przejścia przed nami ... Ale ucząc się na własnych błędach w końcu znajdziemy swoje sposoby by ,,jakoś" żyć i coś z tego życia mieć pomimo a może przede wszystkim wbrew ChADOWI ...
Pozdrawiam serdecznie ...

Wysłany przez sheinvisible

Witaj Lisner

Szczerze mówiąc zdziwił mnie Twój post. Jeszcze nie spotkałam żadnego Chadowca, który by nie śpiewał hymnów pochwalnych na temat manii ... Myślałam, że nawet w chorobie jestem jakimś zmutowanym wyjątkiem. Bo dla mnie mania stała się przekleństwem ... Wszystko zaczęło się od niej ... Przez nią przez ponad 2 tygodnie żyłam na najwyższych obrotach i w jakimś innym ,,lepszym" wymiarze. Nie spałam, nie jadłam, wciąż rozpierała mnie energia przez którą ciągle szukałam sobie jakiegoś zajęcia. Dosłownie błyszczałam wyśmienitym humorem i radością. Byłam w stanie przenosić przysłowiowe góry. W niespełna tydzień awansowałam na kierownicze stanowisko. Po około 2 tygodniach pewnego dnia właśnie w pracy poczułam się fatalnie. Ciemniało mi przed oczami, miałam problemy z oddychaniem i czułam się jakby wielokrotnie przejechał po mnie co najmniej walec drogowy. Chwilę później urwał mi się film. Uciekłam z pracy tak jak stałam a do tego przez dziurę w płocie. Tygodnie wizyt u kolejnych lekarzy, tysiące badań i diagnoza ChAD ... Przez ponad rok próbowałam cierpliwie doczekać się doboru takiej kombinacji leków, przy których nie czułabym się tak fatalnie zarówno fizycznie jak i psychicznie. Poddałam sie, kiedy do towarzystwa ChADU dołączyła fobia społeczna. Po odstawieniu leków długo nie musiałam czekać na kolejną manię. Tym razem poszłam po przysłowiowej całości ... Mania wydobyła ze mnie bezduszną pozbawioną jakichkolwiek zasad panią Hyde Skutki tego, czego dopuściła się pani Hyde znoszę do dzisiaj. Uczę się z tym żyć i wciąż próbuję sobie wybaczyć to, czego się dopuściłam ... Ale z całej tej historii wyciągnęłam jedno ... Pokorę, przez duże P. Już nie krzyczę każdego dnia DLACZEGO to ja i DLACZEGO to mnie spotkało. Zamiast tego szukam sposobów by jakoś żyć i funkcjonować. I szczerze mówiąc coraz lepiej idzie mi poskramianie tej zimnej s...i !
Przepraszam za długośc tego postu, od dawna nie wyrzuciłam z siebie tylu słów. Ba, dawno słowa nie układałay się w jako taki sens.
Reasumując to wszystko odważę się na stwierdzenie, że to co nas nie zabije to wzmocni! Fakt, przeszliśmy sporo i jeszcze pewnie sporo do przejścia przed nami ... Ale ucząc się na własnych błędach w końcu znajdziemy swoje sposoby by ,,jakoś" żyć i coś z tego życia mieć pomimo a może przede wszystkim wbrew ChADOWI ...
Pozdrawiam serdecznie ...

Ja ostrą manię przeżyłam 4 lata temu.Zaczęło mi przeszkadzać mieszkanie( luksusowe) w blokowisku z oknami na południe,w którym podczas upałów można było się udusić, betonowe bloki naprzeciwko,które zasłaniały zieleń, 4 piętro itp.Nie wiem jakim cudem wymusiłam na mężu sprzedaż mieszkania. Kupiliśmy domek w stanie surowym dopożyczając więcej pieniędzy, niż wzięliśmy z swoje mieszkanie. Miałam taki dar przekonywania, że znajomi pożyczyli nam olbrzymią dla nas sumę pieniędzy. A ja? Jak wysoko pofrunęłam, tak nisko spadłam.Depresja trwała długo, nie zauważyłam ani wiosny, ani lata w 2007roku. W czerwcu tegoż roku nałykałam się mocnych pigół na uspokojenie,po których spałam 3 dni. Po przebudzeniu nie spałm wcale przez kilka tygodni. Do dziś nie wiem,dlaczego przeżyłam.Wyszłam z tych kłopotów jako tako, ale rata kredytu, który spłacam jest równa emeryturze, a pracować nie daję rady, jestem wypalona.

Witaj, dziś się zarejestrowałam, napisałam parę powitalnych słów o sobie i... nie wiem gdzie to poszło, jakoś nie mogę się odnaleźć. Przeczytałam to co napisałaś o sobie w stanie maniakalnym. No to witaj w klubie...Dokładnie byłam taka jak Ty. Czułam to samo i pewnie robiłam to samo. Z pewnością wiesz co mam na myśli, przeszłaś przez to. Chcę zapomnieć i nigdy więcej niech się to nie powtórzy z taką siłą!!! Pozdrawiam serdecznie.

Przygody w manii..? To koszmar. Dziękuję za takie przygody.

Mod Mandatory:
Proszę używać opcji edycji postu.

jak ktoś ma starą przeglądarkę to może jej nieprzeladowac po wysłaniu postu i wtedy możliwe jest że się nie widzi postu ale fizycznie został on napisany. wtedy można odświeżyć stronę ręcznie i post powinien być widoczny. ale.zalecam uaktualnienie przeglądarki do nowszej wersji, nawet ze względów bezpieczeństwa. dodatkowo post jest zapisywany w pamięci systemu i można go przywrócić.

Masz rację, nigdy więcej supermanii, choć niewielka hipomania to błogostan,który b. lubię. Teraz właśnie jestem na pożądanej równi i jest dobrze. Uczysz się jeszcze, pracujesz. Czy dobrze się czujesz w rodzinie?

Mania nie jest błogostanem, hipomania jest ok!

; J chcę ja nie chcę wiele, ale nie mniej, niż wszystko...

Splątało się zmierzcł o , gdzie ty, a gdzie ty a gdzie ja, już nie wiem i myślę w poł drogi, że tyś jest rewolta i kleska i mgła . a ja to twe rzęsy i loki"

Boję się manii, ale skrajnej depresji nienawidzę, czuję jakbym nie miała mózgu i uczuć. Trudno mi zachować równowagę.Mania to tyleż błogostan, co szaleństwo.