zaburzenia.pl

Posiadłaś ongiś eliksir miłości
Więc podziel się nim ze mną
Tylko naparstek dla mnie
To przecież tak niewiele
A zyskać możesz tak wiele
Nie bądź taka skąpa dla mnie
Tylko mały łyczek różanego eliksiru
Bądź dobrą samarytanką
Stanę się twym królewiczem
W lśniącej zbroi i z błyskiem w oczach
Wystąpię przed szeregi marnych paniczyków
Pełen chyżości stanę przed tobą

No podziel się
Niech me podniebienie zazna smaku rozkoszy
I w sercu nastanie maj
To tak niewiele
By przepełnić mnie szczęściem
Atoli Bóg uczynił mnie mężczyzną
Poddanym twej woli

Jedna jedyna kropelka dla mych spragnionych ust
A wrota niebios rozstąpią swe poły
Tak niewiele ofiarować musisz
Różanego eliksiru miłości
Dla spragnionego wędrowca
On bowiem godzien zostać tu
Na wszelkie, nawet gorzkie czasy
Wytrwały i szlachetny
Przebył już świata pas
Nabył już dojrzałości
A zarazem hoży z niego gość
Tylko eliksiru mu nie poskąp
Starczy kapka...

Powstały 20 lutego 2012.

]]> Mandatory http://www.zaburzenia.pl/entries/124-Eliksir Zapiski nieznanego p. http://www.zaburzenia.pl/entries/123-Zapiski-nieznanego-p Fri, 17 Feb 2012 17:39:04 GMT Najnowsze. *Żywot* Mój żywot doczesny Opiewający na kwotę lat Wystawiony rachunek Nie znam dnia ani godziny One wiedzą Nieprzeniknione abisy... Najnowsze.

Żywot

Mój żywot doczesny
Opiewający na kwotę lat
Wystawiony rachunek
Nie znam dnia ani godziny
One wiedzą
Nieprzeniknione abisy świadomości
Zdają się deklamować poemat
O znikomych chwilach miłości
Wielkie prozy życia i małe nowelki
Dramatyzm człowieka
W szpargałach pamięci zaklęte znaki
Artefakty twórczości
Tam również błędy młodości
Pierwszy dotyk kobiecości
Krystaliczny powiew spleenu
I wszystkie doświadczone pory roku
Wszystko to zamieni się w przestwór błękitu
Subtelny dryf kontynentów nas
Po bezkresnym oceanie

Znak

Dotknij mnie
Wyzwól mnie z okowów opętańczej samotności
To tylko ja
Zbliż się do mnie
Za chwile zapomnimy o kryzysie i zimie
Zanurzymy się w zmysłowości
Odpłyniemy na łodzi miłości w siną dal
Będziemy dryfowali
Alić anima i animus staną się jednością
Niepojętą potęgą
Frenetyczne wichry zstąpią z niebios
By dąć w nasz płócienny żagielek
W majestacie chuci będziemy
Bliżsi finałowego splendoru
Na czerwonej murawie orgazmu
Rozpalonej od płomiennej namiętności
Powstaną w naszej miłosnej sztuce krakelury
Odcisnąwszy na niej swe piętno
Pozostawimy dla potomnych znak

]]> Mandatory http://www.zaburzenia.pl/entries/123-Zapiski-nieznanego-p <![CDATA[wiersze z serii "dla niego"]]> http://www.zaburzenia.pl/entries/122-wiersze-z-serii-quot-dla-niego-quot Fri, 17 Feb 2012 16:43:06 GMT Czym więc dla Ciebie Mateusz jest milosc? Czyms co odroznia pragnienie i chciwosc Czyms co glupoty popelnia z madrosci Zrozum ze wreszcie absurd... Czym więc dla Ciebie Mateusz jest milosc?
Czyms co odroznia pragnienie i chciwosc
Czyms co glupoty popelnia z madrosci
Zrozum ze wreszcie absurd milosci!
Gdybys mnie mial w codziennosci rutynie
Bez konfliktowa nie zmienną w swej sile
Plomien by zgasl wraz z godzina kolejna
Musi byc gorycz, to bedzie i piekno.
Szarosc i spokoj nieznane mi dawno
Dadza odpowiedz ze szczescia jest prawda
umiec bol przyjac na siebie i przetrwac
mimo że boli - wiary wciaz trac.

* * *

Nachodzą mnie wciąż sny prorocze
w tych snach przychodzisz również Ty
i widzę czasy w nich urocze
gdy zamiast Ty ja mówię my.
Wiem że to szczęście - nie osiągnę
Bo ślepo nienawidzisz mnie
Gorące serce swe wyciągnę
wyrzucę Cię niewiedząc gdzie.

* * *

Za to że chorą nazwać mnie
Kazałeś tym, co byli wokół.
Abyś mógł w jasnym świetle się
Postawić - tkwiłam ciągle w mroku.
Pigułkę szczęścia dali mi -
Tej chorej, co szpitalna brama
Zamknęła świat, zamknęła sny
Tam pozostałam całkiem sama.
Pigułki szczęścia - co za cud
One rozwiały zapomnienia
I pokazały ten twój brud
Który powodem był cierpienia.
Znikaj na wiecznie duchu zły
Twe pierwsze miejsce zajął inny,
A kto jest chory: ja czy ty
Inni pomyśleć tu powinni. ]]> AliceInChains http://www.zaburzenia.pl/entries/122-wiersze-z-serii-quot-dla-niego-quot Zapiski nieznanego poety http://www.zaburzenia.pl/entries/118-Zapiski-nieznanego-poety Wed, 08 Feb 2012 17:48:02 GMT Kolejne wiersze z "archiwum"

Szalona karuzela

Zostałem wyrwany z kontekstu, z wiersza, do jakiego byłem przypisany w bliżej nieokreślonej rzeczywistości.
Jestem zagubionych słowem z wiersza białego,
Poety, który postradał zmysły w ferworze tworzenia.
Zapewne tak.

Literki we mnie tańczą w takt martwych liści, rozwiewanych przez szorstki wiatr.
Ten wiatr niesie z sobą utrapienie istnienia.
Z pewnością będą jego nowe westchnienia.
I mrok, a każda z mych literek w nim, i tworzą to dziwne słowo.
Ale jakie ono jest, kto przeczyta?
Nie przeczytam,
Nie ujrzę,
Nie zrozumiem.
To życie, a w nim my.
Pełni esencji człowieczeństwa.

Jednak...
Karuzela kręci się coraz szybciej,
Siłą odśrodkową kogoś wyrzuci
Umrze.
Śmiertelnik.
Zostanie złożony w mauzoleum, w sarkofagu.

A literki we mnie tańczą nadal,
W takt dzikiego rytmu.
W transie jak derwisze,
Kogoś nadal słyszę!
Czy to ja?
A może ty?
Chyba jednak nie istniejemy My!

Biały domek

Marzę wciąż o małym białym domku,
Lecz nadal jestem w drodze, w rozjazdach.
Nie dane jest mi poczuć, jak to jest.
Jak to jest mieć ten biały domek.
I móc zaparkować przed nim swojego stalowego rumaka.

Śnię o małym rozkosznym ogródku,
A w nim ja zakotwiczony jak statek w porcie.
Żarzące się cygaro w mych ustach.
W tym sielskim otoczeniu.
Nade mną niekończący się ocean błękitu nieba.
A na małym stoliku spocona butelczyna zimnego piwa.

Jestem wiecznym wędrowcem,
Marzącym o swojej własnej przystani.
Mknę przed siebie po asfaltowej szosie,
Mijam te małe domki.
A one zapraszają mnie.
I tak się zastanawiam,
Czy w któryś nie zamieszkam.
Nie osiądę na zawsze.
W końcu.

Wiekuiste serce

Ludzie są zaklęci w pewną rzeczywistość,
Uwikłani w szarą codzienność zdehumanizowanych robotów,
Tkwiąc przy tym w matni strachu.
Zrodzi się z tego poczucie osamotnienia i zagubienia.
I kiedyś wyjdą na ulicę pełni niezadowolenia.
Gotowi szturmować królestwa swoich władców.
By zdławić opór,
Góra wyśle na nich swoje armie,
Lecz te nie podejmą walki z ludem.
I w magicznej chwili,
Wszystkich połączy jedna wspólnota
To człowieczeństwo.
Rewolucja serc.

]]> Mandatory http://www.zaburzenia.pl/entries/118-Zapiski-nieznanego-poety Bunkry umysłu http://www.zaburzenia.pl/entries/117-Bunkry-umysłu Sun, 05 Feb 2012 17:38:34 GMT Wstawiam tutaj kolejne starsze wiersze. Tym razem cztery. *Oni wojny* Dzieci wojny, ciała Śmiercionośne pola bitew A w nich groza i... Wstawiam tutaj kolejne starsze wiersze. Tym razem cztery.

Oni wojny

Dzieci wojny, ciała
Śmiercionośne pola bitew
A w nich groza i zniszczenie
Niewypowiedziane tłumy cierpienia
Prawdziwa twarz śmierci – nie maska

Dzieci wojny, głód i rozpacz
Oczy ich martwe, wpatrzone w siną dal
Krzyki dzieci, których świat nie słyszy
Martwy wzrok, którego nie widzi
Tragizm istnienia w bólu cierpienia
Żołnierze – pionki, w rękach szaleńców
Tyrani u steru władzy
Obłąkańcy dzierżący buławę przywództwa
To krwawe insygnia władzy
Prawdziwa szachownica śmierci
Opętani szaleństwem zabijają dalej
I cisza – śmierć emanująca zewsząd
Oto martwi aktorzy teatru wojny.

Intro

Spokojnie, to tylko mój umysł
Moja studnia przemyśleń
Głęboka woda w półmroku owalnej struktury
I tylko mały, nieśmiały promyk
Rozświetla tę czeluść – to nadzieja...

Katharsis

Po niebieskim suficie nieba mkną puchate chmury,
I ptaki wolne jak wiatr.
W wielkomiejskiej aglomeracji umysłów szum,
Tętniący życiem organizm zatraca się.
Sens został utracony,
Miliony zombie każdego dnia wypełniają schematy,
W wielkomiejskiej dżungli ciała wiją się w seksualnej ekstazie,
Ciała cierpią, krwawią, umierają.
Obojętny Bóg spogląda na rzeź,
Obojętny Bóg sprzedaje się dla mamony,
Obojętny Bóg czczony jest przez szalonych głupców.
Kościół Boga Mamony wysysa ludzi korzących się przed nim.
Wystawna pruderia w opętańczej zapalczywości toczy bój,
Kiedy chorał aniołów bezgłośnie recytuje pożegnalny wiersz.
Głupcy nadal szyderczo uśmiechają się,
A kretyn w telewizorze znów oszukuje masy,
Które głupców wynoszą na bogatych herosów.
Kiedy nadejdzie mrok, wszystkie umysły utoną w trwodze.
Poświata śmierci spowije całą Ziemię,
Zanim nastąpi oczyszczająca jasność.

Kruche lody

Przez życie przedzieram się niczym Innuita przez zaśnieżone bezdroża
Po skutym lodem oceanie myśli stąpam wciąż
Pozostać na nim nie mogę, bo rychło roztopy nastaną
Filuję w poszukiwaniu stałego lądu
W sercu lęk
A jeśli go nie znajdę?
Tkwiąc w niepewności
Nieśmiało patrzę przed siebie
Wypatruję wybrzeża
Me nogi obolałe i umysł skołatany
Ilu już tutaj straciło życie swe, ilu zaginęło...
Cześć ich pamięci!
Pean dla nich!

]]> Mandatory http://www.zaburzenia.pl/entries/117-Bunkry-umysłu Wyłowione z odmętów umysłu http://www.zaburzenia.pl/entries/116-Wyłowione-z-odmętów-umysłu Thu, 02 Feb 2012 16:09:31 GMT Oddaję do Waszej oceny parę starszych wierszy, mają od kilku do kilkunastu miesięcy.

"Sznyt z życia"

Szaleństwo!
Szaleństwo jest wszędzie!
Osacza nas zewsząd, przenika nas
Jesteśmy straceni, nic nas nie uratuje
Otacza nas i przenika jak światło szybę
Dzwonią dzwony trwogi i dni nastały ponure
To anioły śmierci niosą ze sobą pożogę
Wszystkie drzwi skrzypią o podłogę
Będą tej nocy, umarli poeci, dawać występy na sali balowej
Białe wiersze, zwykłe prozy i zgrzebni pisarze
Tym raczyć będą pustość przestrzeni
Szalona zwrotka bujnie płomienna
Aż papier pali płomień wstęgi
To scenariusz pisany piórem nędznika

"Blask złocistości"

Wszyscy lgniemy na szczyt,
Lecz nie wszyscy dotrzeć do niego możemy,
Bo nasza droga usłana jest problemami.
Czego się boimy, my śmiertelnicy.

Zostaliśmy wyrwali z korzeniami z głębokiego snu,
Rwący ból naszych dusz, zatarł złe wspomnienia przeszłości.
Oczy nasze malują nową twarz,
Twarz przejrzystego złota – nie okłamanego,
Tym złotem jest słońce, które wita nas każdego ranka.

My jesteśmy jego gościem, a ono jest naszym gospodarzem.
Wznosząca zieleń każdego poranka, wita nas.
Nadzieja młodego mężczyzny rośnie w siłę,
Z mgły wyłania postać rzeczywistej istoty.

Miłość koi ból.
Muzyka koi strach,
Konstelacja pragnień zdobywano nowe serca,
Świat kręci się w starym rytmie,
Tylko naprawdę zakochane serca czują bluesa

"Feeria uczuć"

Taki piękny kwiat olśnił serce me,
W ten wiosenny czas.
Trawa się zazieleniła i powiał ciepły wiatr.
Zapach bzu, zapach snu i my tam,
Na skraju niebios, gdzie słońce otula nas.
Pragniemy siebie, gdy miłość rozkwitnąć chce,
W ten wiosenny czas, gdy wiśnie kwitną białymi płatkami.
Kamienista drożyna wśród zieleni pól,
A my tam, szukamy się wśród morza barw.

W taki piękny wieczór biały pęcherz księżyca mży,
W tle gwiazdy połyskują jak szkiełka.
Rześki powiew muska młode listowie,
Które szemrze niczym górski potok.
Pohukiwanie sowy przysparza o dreszcze,
A w trawie cykają pierwsze zakochane świerszcze,
Gdzieś tam my, wsłuchani, w miłości samotni,
Bo czego pragniemy, czy to aby na pewno wiemy?

]]> Mandatory http://www.zaburzenia.pl/entries/116-Wyłowione-z-odmętów-umysłu Westchnienia codzienności (2) http://www.zaburzenia.pl/entries/110-Westchnienia-codzienności-(2) Thu, 26 Jan 2012 19:01:46 GMT Kolega kiedyś powiedział mi, żebym żył No więc spróbowałem Zacząłem żyć I szybko się okazało, że jest tak jak zawsze Że właściwie znalazłem się w...

Kolega kiedyś powiedział mi, żebym żył
No więc spróbowałem
Zacząłem żyć
I szybko się okazało, że jest tak jak zawsze
Że właściwie znalazłem się w matni
Zostałem uszeregowany, zaszufladkowany
Czyjeś oczy i rozum oceniły mnie
Pełne subiektywnej płytkości
Nie wnikającej głęboko w czyjeś doświadczenie

Wszystkie kwiaty życia marnieją we mnie
Czarne słońce wisi na niebie
A człek tonie w otchłani życia
No więc żyję, a czuję się jakbym umarł
Dwa metry pod ziemią uczuć
Bez-miłosny styl prozy życia
Tylko chłód

Brak rąk rzeczywistości
Gładzących mą strapioną twarz
Po której spływają słone łzy
W końcu jednak milkną kruki myśli
Wkrótce przybędą ponownie
Krucze znaki piekieł
Uwikławszy się w życie
Nie jestem wstanie rozsupłać go
I tak dalej...

**********************************

Koniec końców się skończy
To, co przeminęło, zniknie
Coś nastanie potem
W następnym rozdziale
Urodzi się nowe słowo
A jakże dobrze znane
Ożywi wyobraźnie czytelnika
Choćby tylko na chwilę
Udasz się na peregrynację
Po tym nawale
Pozostaniesz w myślowym kanale
Jesteś sobą
Zmienną osobą
Personą bez dna
Kiedyś stąd mykniesz
Swego pana powalisz
Swych pobratymców zostawisz
Krótkie pożegnanie i w drogę, Człowieku
Kimkolwiek jesteś, wiedz...
Żeś nieskończony i niezwyciężony.

]]> Mandatory http://www.zaburzenia.pl/entries/110-Westchnienia-codzienności-(2) Westchnienia codzienności http://www.zaburzenia.pl/entries/108-Westchnienia-codzienności Wed, 25 Jan 2012 22:03:15 GMT *Nowy cykl literacki, właściwie to, uściślając, poetycki... albo... może... * _numer 1_ Żyję od nawietrznej... Ciągle duje ten chłodnym wiatr... Nowy cykl literacki, właściwie to, uściślając, poetycki... albo... może...

numer 1

Żyję od nawietrznej...
Ciągle duje ten chłodnym wiatr
Zacina, szarpie, zmienia azymut serca
Szepce...
Czegoś wciąż brak
To w telewizji nudny act
Oprotestowany
Wzmaga się wiatr
To cisza przed burzą
A później gromami ciska w świat
Wypruwa flaki ludziom
I śreżoga spowija widok
Kłamstwo
Akt
Taktu tu brak
Rubaszne zadęcie
Bezceremonialni blagierzy
Łyżeczka sięga na dno losu ludzkiego
Wybiera zużyte wióry naszej siły
Marniejemy w oczach
Azaliż srogi wiatr
Wciskający się pomiędzy rozgwar myśli
Ból deranżujący tkliwość
A później pozostaje tylko pusta ckliwość
I tak wypalamy się jak węgiel
Finalnie jesteśmy popiołem poegzystencji
My...

numer 2

Pazerny chciwiec wyciąga swe łapska
Oczy mu świecą, a usta drgają
Dajesz mu palec
On bierze całą rękę
Wciąż mu za mało
Chce więcej
Mały, średni, duży
Różny
Stąd i stamtąd
Złośliwiec taki
Kto to taki?
Człowiek taki siaki owaki...

]]> Mandatory http://www.zaburzenia.pl/entries/108-Westchnienia-codzienności Przeszłość.. http://www.zaburzenia.pl/entries/89-Przeszłość Mon, 31 Oct 2011 20:01:27 GMT Moja przeszłość nie daje mi spokoju. Za dużo błędów w niej popełniłem,za dużo bólu i nie umie teraz normalnie żyć. Zresztą już chyba nie mam... Moja przeszłość nie daje mi spokoju.
Za dużo błędów w niej popełniłem,za dużo bólu i nie umie teraz normalnie żyć.
Zresztą już chyba nie mam chęci.
Bo jak tu mieć chęci skoro każdy dzień jest czarno biały, i męczący.
Dziennie to samo. Ale chyba już takie życie schizofrenika.

Czuje że nigdy już nie będzie lepiej... ]]> Adam http://www.zaburzenia.pl/entries/89-Przeszłość Z tym nie chce, bez tego nie umię żyć... http://www.zaburzenia.pl/entries/87-Z-tym-nie-chce-bez-tego-nie-umię-żyć Thu, 08 Sep 2011 20:59:53 GMT To życie na trzezwo jest za ciężke dla mnie...
Nie wyrabiam.

''Napełnij szklankę mi
Ostatni nalej raz
Napełnij szklankę mi
i pójdę bo już czas
Nie płaczę pozwól pić
Bo wstyd mi sobą być
Napełnij szklankę mi...''

ehhh... ]]> Adam http://www.zaburzenia.pl/entries/87-Z-tym-nie-chce-bez-tego-nie-umię-żyć Opowieść: Bezczas kryształowej rzeczywistości http://www.zaburzenia.pl/entries/78-Opowieść-Bezczas-kryształowej-rzeczywistości Fri, 03 Jun 2011 23:12:00 GMT Nastąpił nagły grzmot, coś rozdarło dzień, który zamienił się w zupełną ciemność. On był tym oszołomiony, gdyż nie wiedział, gdzie jest ani co się z...

Nastąpił nagły grzmot, coś rozdarło dzień, który zamienił się w zupełną ciemność. On był tym oszołomiony, gdyż nie wiedział, gdzie jest ani co się z nim stało, lecz wiedział, że to nagłe tąpnięcie zaniesie go daleko. Wylądował w tunelu. Był na jego jednym końcu, z którego wyjścia nie było, musiał iść przed siebie. Nogi zaczęły go nieść w kierunku drugiego końca tunelu. Tunel był obskurny, nieciekawy, zdewastowany przywodził na myśl te znane z naszych dworców, lecz nie widać schodów prowadzących na perony. Był lekko rozświetlony przez światło o lokalizacji bliżej nieokreślonej. Emanowało niezwykłą subtelnością i ciepłem. Tunel miał na oko pięćdziesiąt metrów długości. Pod jego stopami znajdowało się stare wytarte linoleum, którym zapewne kroczyło wielu ludzi, lecz sposób w jaki było starte, nie przypominało niczego z czym się spotkał. Stawiał spokojne kroki w kierunku drugiego końca, spowitego mrokiem niepewności. Złapał miarowy oddech, ale czuł, iż nie jest on wcale ważny.
Gdy tak rozmyślał o swoim oddechu, nie zauważył czegoś majaczącego, a tym czymś był wilk o niezwykle niebieskich oczach – wręcz kryształowych. Nie wiedział skąd ten szarawobiały wilk się tutaj pojawił. Wyszedł jak gdyby ze ściany, a może spod podłogi, albo był tutaj już wcześniej i obserwował przybysza. Ich oczy się spotkały i przybysz zanurzył się w błękitnych jeziorach oczu wilka. Wiedział od teraz, że wilk nie czymś więcej, że wie wszystko o nim i że emanuje niezwykle pozytywną energią, która ma go uspokoić. Zanurzył się wilczych oczach i zobaczył całe swoje życie, przelatujące w przyspieszonym tempie niczym film w sali kinowej, lecz prędkość obrazu pozwalała zrozumieć każdą chwilę, każdy moment, emocję, uniesienie, porażkę, złość, radość, nienawiść, miłość, gorycz, ból... pasmo przelatujących, żywych obrazów. Był nagi wobec tego czegoś. W końcu festiwal przelatujących klisz się skończył, a on stał zdumiony, kiedy po jego policzkach spływały łzy. W tym miejscu nie mógł już się ukryć, nie mógł udawać kogoś innego. Wciąż był oniemiały, ale zaczął kroczyć dalej, za przyjacielskim wilkiem o nieskazitelnie błękitnych patrzałkach, które świdrowały jego wnętrze bez najmniejszych przeszkód. Gdy zaczęli się zbliżać do drugiego końca, wtedy naszego przybysza oślepiła jasność, wyrywająca się z otwieranych drzwi. Teraz przenikliwe światło rozświetlało cały tunel, zmieniając go nie do poznania. Oto ściany stały się białe i pojawiły się nań kwiaty, które rozkwitały, tańcząc przy tym radośnie. Wilk wszedł w niezwykłe światło i znikł natychmiast w wszechogarniającej bieli, która zdawała się wibrować w niezwykle silny sposób.
Nagle blask zaczął gasnąć, gdy przybysz miał przejść przez drzwi, wtedy ktoś go powstrzymał. Okazało się, że była to postać przypominająca człowieka, lecz na pierwszy rzut oka dało się rozpoznać, iż nim nie jest. Emanowało odeń to samo światło, które miał w sobie wilk, o jeszcze silniejszym i głębszym znaczeniu. Postać wyciągnęła swą dłoń w kierunku nowego przybysza, ten próbował się odsunąć, ale postać wysłała mu przyjacielski sygnał. Pewna i silna ręka chwyciła coś za jego głową i jednym mocnym szarpnięciem odczepiła to, co było przytwierdzone do pleców przybysza. Ten poczuł lekkie ukłucie, po chwili uderzyło weń głębokie poczucie miłości – widział, że przeszedł na drugą stronę. Przybysz pokraśniał, niezwykle się rozjaśniając. Znajdował się w pokoju, skąpanym w bieli, wszechogarniającej i przenikającej bieli, tworzącej to wszystko.
– A więc tak wygląda śmierć – odezwał się nieśmiało przybysz.
– Tak. Witaj po drugiej stronie, resztki strachu, które cię tłamsiły w tamtym życiu teraz zaczynają się wypalać. Stajesz się naprawdę wolnym wagabundą.
– Już to czuję, to przenikające mnie światło – prawił wyraźnie poruszony przybysz. – A co odczepiłeś ode mnie?
– To była lina życia, która łączyła materię i twą esencję, lub jak wolisz duszę...
– Aha – przytaknął przybysz.
– Od teraz zwracam ci wolność. Sam musisz zdecydować, dokąd zamierzasz podążyć. Osiągnąłeś już dostatecznie wysoki stopień rozwoju i masz szanse uwolnić się od kołowrotka ziemskich wcieleń.
Przybysz otrzymał od niebiańskiej istoty przekaz, pokazujący mu jego poprzednie wcielenia oraz doświadczenie, jakie w nich zdobył. Boski orzeł spokoju przybysza rozwinął skrzydła i zaczął zataczać kręgi nad jego wyzwolonym duchem. Ziemska cząstka jego egzystencji zaczęła się wypalać niczym resztki ogniska, wskrzeszające ostatnie iskierki. Przez chwilę był cały rozmigotany. Doznał nagłego olśnienia, przypominając sobie, iż pragnął skrycie wyzwolenia z ziemskiego cierpienia, i nie był w tym odosobniony. Wielu ludzi w tym samym czasie czuło to samo, gdyż ich wspólny duch kontestował sprzeciw wobec tyranii w tym jakże pięknym zakątku wszechświata. Ziemia skąpana w błękicie mórz, w całej palecie barw lądów, pomimo tego była miejscem, które byśmy określili mianem więzienia bez krat. W którym narzuca się sposób rozumowania jednostki, przez co nie może ona się rozwijać będąc tłamszona przez różne nakazy postępowania. Wspólna sprawa, wpierw garstki ludzi, a teraz coraz większej rzeszy dusz, pragnących wyzwolenia dla Ziemi. Wszyscy, którzy zdawali sobie sprawę z nadchodzących zmian, byli w tej chwili niezmiernie podnieceni. Trwało wielkie oczekiwanie. Wewnętrzna świadomość przybysza płynęła teraz nieprzerwanie ciągłym strumieniem, pokazując mu prawdę absolutną.
Po chwili zadumy nad obrazem, jaki mu się objawił, przybysz zwrócił w kierunku swojego przewodnika, który spokojnie lewitował w przestrzeni kosmicznej. Nastała dłuższa chwila ciszy, przybysz wyczekiwał jakiegoś ruchu ze strony istoty, lecz żadna reakcja nie nastąpiła, więc zwrócił się do wewnątrz, aby jeszcze przemyśleć wszystko to, co zobaczył. Nie był wstanie ogarnąć wszystkiego swoim umysłem, czuł się tym przytłoczony, wtedy jego mistrz wykazał aktywność.
– Trwa teraz wielkie wyczekiwanie – rozpoczął mistrz. – zgromadziły się tutaj istoty z wielu galaktyk, by obserwować rozwój wydarzeń.
– A co ma się wydarzyć, dokładnie?
– Już wkrótce się przekonasz. Ludzkość ma okazję zmienić bieg wydarzeń, a echa tego rozejdą się po całym wszechświecie.– A więc to szczególny czas...
– Tak, to wielka chwila próby.
– Jednak wydaje mi się, że ludzie nie są jeszcze na to gotowe, przecież dzieje się tyle złego na ziemi...
– To nie ma teraz znaczenia. Gdy przemiana się zbliża, wszystkie konflikty milkną jedną chwilę i ta chwila może zadecydować.
– A co, jeśli się przemiana nie dokona?
– Nie wiadomo dokładnie, lecz zmiana wydaje się nieunikniona. Przez ten proces przechodzą wszystkie świadome istoty zgrupowane w wielkich skupiskach. Wasz świat tego potrzebuje, gdyż zapętliliście się w swoim działaniu, niszcząc wszystko co żyje. Zostało uaktywnione pewne promieniowanie, które zmierza teraz w kierunku Ziemi, po drodze aktywując słońce, co z kolei wywoła poruszenie w waszym świecie.
– Katastrofy? – zapytał niepewne przybysz.
– Są nieuniknione. Nieuniknione są ofiary, ale one nie znikną, tylko przejdą do innej czasoprzestrzeni, właściwie pozbawionej czasu, gdyż czas jest dla nas iluzją.
– A co z przyszłością i przeszłością?
– Przyszłości, przeszłość i teraźniejszość istnieją jednocześnie, stąd ta iluzja.
Przewodnik rozjaśniał tysiącem odcieni bieli, przybysz nie sądził, iż tyle ich może być. Bił od niego ciepły blask, delikatnie łaskoczący przybysza. Po chwili przewodnik zrobił ruch jakby ręki i wskazał na przestrzeń okołoziemską. Wokół Ziemi lewitowało mnóstwo statków kosmiczny lub jakichś innych pojazdów, widział również różne postacie, oblatujące glob. Wszystko się potwierdziło, o czym mówił mu przed chwilą jego mistrz i przewodnik zarazem.
– Będziemy musieli się pożegnać na jakiś czas. – stwierdził stanowczo przewodnik.
– Dokąd się udajesz?
– Muszę jeszcze załatwić parę spraw, jak to mówicie na Ziemi.
– A dokąd ja mam się udać?
– Ciebie przywita rodzina i wszyscy razem będziecie oczekiwać na to wydarzenie.
– Dobrze, będę na nich czekać.Przewodnik zamigotał radośnie i po chwili znikł, rozpłynąwszy się w przestrzeni.
Przybysz po chwili zauważył, jak z boku pojawia się blask światła i jasny snop uderzył weń. Przyjemnie uderzyła w niego emanują miłość, wiedział już, że o to pojawili się jego zmarli krewni, aby go przywitać. Widział kontury ich postaci w blasku jaśniejącego światła, do którego się teraz zbliżał, by za chwilę w podobny sposób jak swój mistrz zniknąć.
Oto krótka historia wariacji na temat odchodzenia pewnego autora(Mnie), który nie poskąpił czasu, by dowiedzieć się, jak może wyglądać dalsze życie, bo ono się chyba nigdy nie kończy. Piszę „chyba”, bo nie wiem, czy tak jest naprawdę. Tego dowiemy się wszyscy, kiedy przejdziemy na drugą stronę rzeki życia i śmierci. Wierzę, że ta ostatnia okaże się tylko złudzeniem, przed którym tak zawzięcie uciekamy w dobra doczesne.

]]> Mandatory http://www.zaburzenia.pl/entries/78-Opowieść-Bezczas-kryształowej-rzeczywistości